Mindful Moezel

By Posted in - Reisverslag on oktober 14th, 2015 0 Comments IMG_0587 - versie 2

Een verrassend verleidelijk wijnreisverslag

De Moezel. Is dat niet de bestemming van bejaardenbussen, thuisbasis van goedkope, mierzoete wijn en traag voortkabbelende aken? Klopt!
Maar het is ook de plek waar rijke historie alom vertegenwoordigd is, waar mountainbikers en wandelaars hun hart ophalen en het allerbelangrijkste: er wordt juist fantastische wijn gemaakt.

Het najaar is de mooiste periode voor een Moezelbezoek, met herfstig verkleurende wijngaarden die zich op zonnige, schuine hellingen gezapig voorbereiden op alles wat nog komen gaat. De druivenoogst moet vaak nog beginnen en dat willen we meemaken. Daarom vertrekken we vroeg in oktober naar de Mittelmosel, het gedeelte tussen Trier en Briedel. Onmiddelijk bij het binnenrijden van het dal ontsluit zich het grandioze wijnlandschap. We stoppen bij het eerste beste terras. Het weer is zacht, de sfeer relaxt, daar hoort wijn bij! Er is nu geen feestelijkere start denkbaar dan een glas Federweißer met Zwiebelkuchen. Federweißer – dé lokale wijnspecialiteit in de herfst – kondigt het nieuwe Duitse oogstjaar aan, een beetje zoals de Beaujolais Primeur in Frankrijk. Dit friszoete druivensap is troebel en beetje ‘spritzig’. Eigenlijk is het niets anders dan een hele jonge wijn halverwege het vergistingsproces en vaak bevat het nog geen 6% alcohol. Ontspannen in de zon bestellen we gewoon nog een tweede.

Romeinse wijn
De Moezelstreek is Duitslands oudste wijnbouwgebied. Het waren de Romeinen al die hier de eerste wijnstokken introduceerden, getuige de vele overblijfselen van hun druivenpershuizen onderaan de wijnbergen. Meanderend tussen de Eifel en Hunsrück baant de Moezel zich vanaf zijn bron in de zuidelijke Vogezen een weg naar Koblenz, waar hij opgaat in de Rijn. Tegenwoordig bebouwen er zo’n 5000 wijnboeren de ruim 9000 hectare wijngaarden. Vaak doen ze dit op bizar steile hellingen, de zogenaamde Steillagen. Die steilheid is het gevolg van eeuwenlange slijtage van de rivierbedding. Machines worden hier nauwelijks gebruikt, het merendeel van de druiven moet met de hand worden geplukt! Ondanks deze uitdagende werkomstandigheden maakt zowel het milde microklimaat als de bijzondere leisteenbodem – die overdag warmte opslaat en het ‘s nachts geleidelijk afgeeft – het gebied juist enorm aantrekkelijk voor de wijnbouw.

Kleurige vergezichten
Na de heerlijke, bijna zomerse start zetten we koers naar de Bremmer Calmont, de steilste wijngaard van Europa. We trotseren met gevaar voor eigen leven de Calmont Klettersteig, een drie kilometer lang voetpad steil tegen de berg op. Boven aangekomen worden we beloond met een fantastisch uitzicht: wijngaarden met verbluffende hoogteverschillen. In alle mogelijke herfstkleuren en reikend tot aan de horizon. Hierboven zie je pas echt hoe bijzonder het eigenlijk is dat hier überhaupt druivenstokken staan aangeplant.
De belangrijkste druif van het gebied is natuurlijk de riesling, een ras dat fantastisch gebruik weet te maken van de bijzondere omstandigheden. Wijn van de rieslingdruif blijft in dit dal relatief laag in alcohol en wordt door de specifieke bodem lekker mineralig, wat hem vaak knisperend fris maakt. Het subtiele spel tussen zoet en zuur is kenmerkend voor de pittige, fruitige jonge Moezelwijnen. Maar ook de wat oudere, rijpere versies kunnen hemelse ervaringen opleveren.
Lang waren in de Moezel alleen witte druiven toegestaan, maar sinds de jaren negentig van de vorige eeuw is dat veranderd en wordt er ook steeds meer blauw aangeplant. En niet onverdienstelijk, moet ik zeggen.
Maargoed, we staan nog steeds op die Klettersteig en moeten ook nog naar beneden. Dat blijkt zo mogelijk nog spannender. Denkend aan de dagelijkse kommer van de lokale wijnboer, doorstaan we het zonder morren en weten heelhuids het dal weer te bereiken. Risicoloos genieten van de Moezelse vergezichten kan overigens ook; de vele fiets- en wandelpaden zijn er op alle niveaus.

Fietsen langs de Moezel
Voldaan sluiten we de eerste dag af in het plaatsje Kinheim. Omdat we met de camper zijn gekomen, overnachten we op een camperplaats pal aan de Moezel. Niets te beleven, maar aan de kabbelende rivier en uitzicht op de wijnbergen heb ik genoeg. Volgens mij komt dit behoorlijk dicht in de buurt van het door velen zo vurig begeerde Mindful Leven. In deze totale ontspanning zie ik bijna de Romeinen hun druiven plukken. En we blijven nog even in Romeinse sferen als we een dag later naar een van de oudste pershuizen onderaan de Steillage Erdener Treppchen fietsen. Naast een boeiende proeverij krijgen we hier een demonstratie van toenmalige Romeinse rooktechnieken om wijn langer te kunnen bewaren. Leuk historisch materiaal..
Langs de slingerende rivier fietsen we via de Mosel-Radweg verder richting Bernkastel-Kues, een historisch dubbelstadje met mooie vakwerkhuizen. Het oord is sfeervol qua bouwstijl, maar eenmaal aangekomen stappen we al snel weer op de fiets. Mindful Leven en ontstressen heeft hier duidelijk nog geen voet aan de grond gekregen. Te veel, te vol! Leuker is het dan om onderweg te stoppen bij de wat kleinere dorpjes, of een bezoekje te brengen aan een van de wijnboeren die je passeert. Houd er wel rekening mee dat er in september en oktober wordt geoogst en overdag iedereen te vinden is op de wijnbergen. Maar na zessen ben je meestal van harte welkom.

Moezelse Luxe
We toeren met de camper een stukje verder stroomopwaarts. Onze reservering bij het Weinromantikhotel Richtershof in Mülheim wacht. Dit voormalige wijnhuis is verbouwd tot een sfeervol viersterrenhotel. Maar in de nog originele, gewelfde wijnkelder Forum Vinum wordt elke vrijdagmiddag een proeverij georganiseerd door een lokale wijnboer. Vandaag is Leo Fuchs uit Pommern aanwezig. Het brede scala aan rieslingwijn van dit wijnhuis – Fuchs vertelt ons dat meer dan 80% van hun tien hectare uit riesling bestaat – varieert van trocken tot edelsüß en laat goed zien wat Moezelwijn te bieden heeft. Naast zijn eigen wijn laat Fuchs ons ook kennismaken met wijnen van zijn collega’s om de onderlinge verschillen te kunnen proeven. Leuk!
Al dat proeven maakt hongerig en we gaan aan tafel bij Culinarium R, het restaurant van het hotel. Richtershof is lid van de gastronomische Confrérie de la Chaîne des Rôtisseurs en dat is te merken. Goedkoop is het vijfgangendiner zeker niet, maar het mooie samenspel van lokale producten en wijn is absoluut bijzonder te noemen. Prachtige wijn-spijscombinaties, waarbij vooral de gerijpte Riesling bij rood vlees indruk maakt! Vandaag laten we de camper even voor wat hij is en vallen in een fraaie hotelkamer verzadigd in slaap.

Van fris naar rood tot edelzoet
De volgende dag staat buurman Jorg Bauer op het programma. Weingut Bauer is net als Leo Fuchs aangesloten is bij de Bernkasteler Ring: een groep samenwerkende, lokale wijnboeren die streeft naar de hoogst haalbare wijnkwaliteit, vooral op het gebied van hun geliefde riesling. Na weer veel mooi wit, sluit Jorg Bauer af met een paar prachtige Spätburgunders. Het bewijs dat ook de blauwe druif hier fijne dingen doet.
Tijdens de rondleiding wordt mijn aandacht getrokken door een schamel emmertje verschrompelde druiven, schijnbaar onachtzaam terzijde geschoven. Maar nee, het blijkt een verzameling goud: het resultaat van een urenlange selectie van overrijpe, merendeels zelfs ingedroogde druiven. Druifje voor druifje geplukt, met als uiteindelijke doel een prachtige, geconcentreerde zoete wijn te maken die zal gaan geuren en smaken naar abrikoos, vijgen en gekonfijt fruit. Met een beetje geluk is deze Beerenauslese (letterlijk: bessenselectie) ook nog aangetast door de felbegeerde schimmel bij dessertwijn, de botrytis cinerea, die de wijn nog spannender maakt. Een goede reden om voor terug te komen. Maar als je die emmer zo ziet staan, zou je er geen cent voor willen geven..

Een bruisend afscheid
Uitgerust laten we het hotel achter ons en gaan op weg naar onze laatste bestemming. Het wordt een bruisende dag, want ons doel is Sektmanufactur Dirk Kessler in Wintrich. Deze Kessler werkt samen met de vele wijnboeren in de omgeving om van speciaal uitgekozen druiven Sekt te maken. Bij deze typisch Duitse mousserende wijn ontstaan de bubbels – net als bij echte champagne – pas in de fles zelf. Dit zorgt voor een zachtere en dus aangenamere mousse. Klassischen Flaschengärung heet dat hier.
Ons onaangekondigde bezoek blijkt geen belemmering voor een uitbundige proeverij. We worden hartelijk onthaald en krijgen meteen een glas van zijn Rieslingsekt aangeboden. Klassiek en mineralig, aangenaam als aperitief en kenmerkend voor deze omgeving. Ook zijn Spätburgundersekt, de Rotlingsekt en de Cuvée Barrique Rouge vallen in de smaak. Stuk voor stuk mooi, fris en vooral aangenaam anders.
Bij champagne wordt meestal gebruik gemaakt van wijn uit verschillende jaargangen om de smaak en kwaliteit constant te houden. Maar de eigenzinnige Kessler maakt liever Jahrgangssekt. “Karakter en verrassingen kunnen alleen maar ontstaan als een specifiek oogstjaar herkenbaar blijft!” aldus de Sektmaker.
Onze absolute favoriet is de Sekt van chardonnay, zeg maar de Blanc de blancs in de Champagne. Subtiele bubbeltjes, romig en vol van smaak, wat een feest! Vooral ook omdat Kesslers prijzen niet eens in de buurt van zijn Franse collega’s komen.

Panoramaweg
Onze laatste nacht brengen we weer door aan de Moezeloever. Minder luxe dan de twee voorgaande nachten, maar de campervoorzieningen zijn in weinig Europese landen zo goed georganiseerd als in Duitsland. Er is hier zelfs wifi!
Met een kleine omweg via de beroemde Panoramaweg bij Minnheim verlaten we op gepaste wijze het dal. Zo kunnen we bij het dorpje Piesport nog even getuige zijn het allermooiste druivenamfitheater ter wereld. Dit schouwspel verveelt nooit.
Gelouterd nemen we afscheid van de gemoedelijke Moezelse wijngaarden.

Comments are closed.