Caraguilhes, mijn eerste liefde

Zo’n twintig jaar geleden toog ik op de bonnefooi in een oude Fiat Panda naar het zuiden van Frankrijk. Tent achterin en gassen maar. We eindigden in de Corbières, in een dorpje met de tot de verbeelding sprekende naam Rustiques. Ik was verkocht.
 
Op de piepkleine camping kon je je tentje neerzetten waar je maar wilde. Als een rozenkrans omsloten de vele wijnstokken het ietwat verwilderde terrein.
Hier gebeurde het, ik werd verliefd! Verliefd op de druiven die mij omringden, verliefd op de spotgoedkope, maar heerlijke lokale wijn die de campingbaas schonk. Verliefd op het terrasje waar je onder de overhangende wijnranken bescherming vond tegen de zon en waar je ’s avonds miljoenen sterren zag. En verliefd op het vlees dat ter plekke geroosterd werd op wijnrankenhout, waardoor de wijn nog lekkerder werd. Schaars verlichte, warme avonden werden nachten, uitbundig doorvlochten met wijn en een orkest van tsjirpende krekels.
Overdag verkenden wij de rest van de Corbières met zijn vele Middeleeuwse burchten, indrukwekkende restanten van de kruistocht van de katholieke kerk tegen het katharisme. Op een dag kwamen we terecht bij een oud Cisterciënzerklooster. Château de Caraguilhes. Er werd biologische wijn verbouwd, op dezelfde wijze als de monniken van weleer. Hoe mooi was het daar en hoe fantastisch de wijn! De witte was wulps en voluptueus. De rode vol, kruidig en warm. Ik voelde en proefde het echte zuiden. De wijn op de camping was lekker, maar dit was andere koek.
De toenmalige wijnboer – het moet Lionel Faivre geweest zijn, voordat hij in 2005 het bedrijf verkocht – was trots op wat hij deed en vertelde honderuit. Hij was een biologische pionier en wilde un vin authentique, un miroir du terroir” maken.
Syrah, carignan, mourvèdre, grenache blanc, bourboulenc, marsanne, roussanne, hij had ze allemaal. En allemaal biologisch! Zijn afzetgebied beperkte zich toentertijd tot Frankrijk met vreemd genoeg een stukje Azië. Ik voelde de potentie van de Europese markt, maar ik was jong, naïef en nog niet serieus met wijn in de weer. Die avond op het terras dronken we de monnikenwijn.
De daaropvolgende periode bleven Rustiques en Caraguilhes een geliefd onderdeel van mijn zomers, om vervolgens altijd te filosoferen over hoe geweldig het zou zijn deze wijn naar Nederland te halen. Maar ondanks het feit dat wijn WIJN werd in mijn leven, werd Château de Caraguilhes uiteindelijk niet meer dan een mooie herinnering. Maar wel eentje die diepgeworteld zat in mijn liefde voor wijn.
En opeens zag ik de naam en de zon van het etiket weer terug. Caraguilhes werd verkocht bij Albert Hein! Iemand had mijn plan gepikt. Als supermarktwijn verloor mijn Corbièriaanse jeugdliefde toch behoorlijk aan kracht. Bang om teleurgesteld te worden, heb ik zijn Nederlandse bestaan langdurig ontkend.
Maar nu ook By the Grape Château de Caraguilhes verkoopt en zowel Hamersma als Klei de rode én de witte promoten, moet het gaan gebeuren. Ik ga ze proeven. Ik zal met knikkende knieën het glas heffen in de hoop het ultieme geluk weer te ervaren. En hierin zal ik mij spiritueel laten begeleiden door de grote Hollandse wijnmeesters. Ik hoop dat jullie mijn herinnering aan mijn grote liefde niet ten gronde richten, Klei & Hamersma!

En dan toch even dit.. Wie de ontdekking van Caraguilhes ook denkt te kunnen claimen, hij of zij heeft het ongelofelijk mis. IK was het die, in mijn onder het gewicht bezwijkende Pandaatje, de eerste flessen naar Nederland haalde. Alleen ben ik toen zo dom geweest alles zelf te consumeren. MERDE!